Zwierzęcy model postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii ad

Te ustalone linie komórkowe utrzymywały markery charakterystyczne dla astrocytów, chociaż te linie komórkowe prawdopodobnie uległy licznym zmianom w czasie, biorąc pod uwagę zdolność antygenu T do indukowania niestabilności genetycznej w transformowanych komórkach. Wyniki badań z użyciem tych hodowli komórkowych jasno pokazały, że zarówno astrocyty, jak i prekursory glejowe mogą wspierać replikację wirusa. Należy zauważyć, że żadna z tych hodowli nie zawierała oligodendrocytów, ponieważ te komórki postmitotyczne zostały prawdopodobnie wyeliminowane podczas pasażowania komórek, a technologia ich wyprowadzania z prekursorów glejowych nie została jeszcze opracowana. Diagnoza i naturalna historia wirusa Definicyjna diagnoza PML została znacznie rozwinięta w 1987 r. Dzięki opracowaniu testu hybrydyzacji in situ, który wykorzystywał znakowane sondy DNA specyficzne dla JCV (7, 8). Te nowe testy potwierdziły, że oligodendrocyty były głównym celem zakażenia wirusem w mózgu, ponieważ replikujące DNA JCV było łatwo wykrywane w tych komórkach. W tych testach astrocyty czasami uzyskały wynik dodatni, aw jednym przypadku komórki ze szpiku kostnego pacjenta z PML uzyskały wynik pozytywny na obecność wirusa (9), co prowadziło do hipotezy, że komórki limfoidalne mogą przenosić wirusy z obwodu do OUN w celu wywołania PML. . Obwodowe miejsca utrzymywania się wirusa obejmują nerki i prawdopodobnie szpik kostny (10, 11). W nerce wirus ma archetypowy region regulatorowy, który dominuje w tej tkance, ale rzadko występuje we krwi lub mózgu. Co więcej, w szpiku kostnym i krwi wirus wykazuje liczne i zróżnicowane rearanżacje regionu regulatorowego i jest to ta postać wirusa, która jest związana z chorobą OUN i została określona jako JCV typu PML (12, 13). Dodatkowe mutacje występują w regionie kodującym głównego białka kapsydu VP1 podczas replikacji wirusa na wysokim poziomie w tkance OUN i mutacje te są specyficzne dla PML. Uważa się, że przetrwałe wirusy w nerkach ulegają licznym rearanżacjom, które są prawdopodobnie napędzane przez enzymy rekombinazy obecne w komórkach limfoidalnych, które następnie kierują wirus do OUN, gdzie replikacja wysokiego poziomu prowadzi do dodatkowych mutacji, które prawdopodobnie sprzyjają rozprzestrzenianiu się wirusa w mózgu. Obecny model opracowany przez Kondo i jego współpracowników polega na bezpośredniej inokulacji przebudowanego lub JCV typu JCV do miąższu mózgu, omijając w ten sposób wczesne stadia uporczywości i ewolucji wirusa, które prowadzą do patogenezy (14). Fakt, że autorzy zaobserwowali i udokumentowali mutacje w VP1 od wstrzykniętego wirusa, wyjaśnia, że zmiany te mogą nastąpić po penetracji wirusowej tkanki OUN i prawdopodobnie z powodu wysokiego poziomu replikacji. Interesujące byłoby zbadanie, czy wirus archetypowy wstrzyknięty do OUN tych myszy może ulec rearanżacji niezbędnej do przekształcenia się w chorobotwórczą postać, czy też te zmiany przegrupowania są ograniczone do pozana rodowych miejsc replikacji. Wzrost częstości występowania PMLW 1979 r. Częstość występowania PML szacowano na na 10 milionów osób (15, 16)
[przypisy: przychodnia fredry rzeszów, jaki pulsometr do biegania, kalkulator wieku dziecka ]
[więcej w: tran vibovit, labradoodle sprzedam, laktocer opinie ]