Terapia genowa w cukrzycy typu 1: nowe podejście do ukierunkowanego leczenia autoimmunizacji

Trudno było opracować terapie, które celują w komórki T inicjujące i pośredniczące w patogenezie chorób autoimmunologicznych. Rzeczywiście, większość obecnych metod leczenia ma wpływ zarówno na autoreaktywne komórki T, jak i na. Dobry. Limfocyty T, narażając pacjenta na ryzyko upośledzenia odporności. Nowe podejście stwarza możliwość celowanej terapii autoimmunologicznej. Transplantacja hematopoetycznych komórek macierzystych zmodyfikowana w celu wyrażenia ochronnej postaci MHC klasy II koryguje defekt w centralnej tolerancji. Ta metoda kontrastuje z innymi celowanymi terapiami, które próbują zmodyfikować tolerancję obwodową, która jest również wadliwa w cukrzycy typu 1. Cukrzyca typu jest wynikiem kilku połączonych wad cukrzycy typu (T1DM) w wyniku autoimmunologicznego niszczenia wytwarzającego insulinę trzustki za pośrednictwem komórek T. komórki. W przypadku myszy z bezobjawowym cukrzycowym (NOD) modelem T1DM zgłoszono wiele wad. Najbardziej uderzające (i być może klinicznie istotne) z tych wad jest polimorfizm w. łańcuch kompleksu MHC klasy II (wariant NOD jest znany jako IAg7). W rzeczy samej, . łańcuchy od ryzyka. allele mają co najmniej podstawienie aminokwasu, co prowadzi do niewłaściwych interakcji z. łańcuch i nieprawidłową prezentację peptydów. Takie zmiany konformacyjne w kompleksie MHC / peptyd mogą powodować zmienioną selekcję grasicy (nieskuteczną selekcję negatywną [delecję] swoistych wobec siebie antygenów komórek T lub ewentualnie nieskuteczną selekcję pozytywną [retencję] potencjalnych komórek T regulatorowych [Treg. S], które mogłyby kontrola T1DM) (1, 2). Kolejna wada grasicy NOD wpływająca na apoptozę komórek T została później opisana jako niezależna od IgA7 (3). Autoreaktywne komórki T, które wymykają się punktowi kontrolnemu centralnej tolerancji, muszą być kontrolowane na obrzeżach przez tolerogenne DC, Treg. S lub oba. Wydaje się jednak, że oba typy komórek są w pewien sposób nieskuteczne w zapewnieniu tolerancji obwodowej u myszy NOD. Stosunek między różnymi podgrupami DC zmienia się u tych myszy, podobnie jak ich funkcja (4). Ponadto, potencjalnie tolerogenne DC są funkcjonalnie upośledzone z powodu ich niezdolności do indukowania katabolizmu tryptofanu w odpowiedzi na IFN-y. (5), podczas gdy produkcja IL-12 przez potencjalnie immunogenne DC wzrasta po ich aktywacji w wyniku zmniejszonej zdolności do obniżania poziomu NF-kB (6), co może przyczyniać się do zjawiska autoimmunizacji. Chociaż liczba Treg na tych myszach była nieco niższa (7), ta obserwacja została ostatnio zakwestionowana (8). Podatność na choroby u myszy NOD jest również związana z polimorfizmem w CTLA-4 (9), markerem powierzchniowym, który odgrywa rolę w funkcji Treg i w tolerancji w ogóle.
[podobne: masło kokosowe właściwości, smakoterapia kasza jaglana, wołowina wartości odżywcze ]
[patrz też: przychodnia sportowa gdańsk, kacheksja, cerutin ulotka ]