Stres i przerost mięśnia sercowego: złożony interfejs między biofizyką a przebudową serca cd

U większości tych pacjentów obniżona skuteczność kurczliwości LV odzwierciedla jedynie niedopasowanie po obciążeniu i nie zagraża wynikowi pooperacyjnemu (12). Czasami jednak pogorszenie kurczliwości LV jest gorsze niż przewidywane przez wysokie napięcie ściany LV, a u tych pacjentów zwiastuje on zły wynik pooperacyjny (12, 13). Badanie histopatologiczne pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej i różnym stopniem dysfunkcji skurczowej lewej komory dobrze potwierdziło koncepcję niedostatecznego przerostu LV leżącego u podłoża obniżonej czynności kurczliwości LV (13). W badaniu tym markery przerostu kardiomiocytów, takie jak zwiększony obszar przekroju kardiomiocytów i zwiększona zawartość DNA jądrowego, występowały u wszystkich pacjentów, niezależnie od ich frakcji wyrzutowej LV (EF). U pacjentów ze zmniejszoną LVEF (LVEF <50%), przerost kardiomiocytów był równoległy do zwyrodnienia kardiomiocytów, co było widoczne po zniknięciu włókien mięśniowych. Zwyrodnienie kardiomiocytów wynikało z autofagii związanej z ubikwityną i śmierci lub ataku choroby niedokrwiennej, tj. Obrzęku kardiomiocytów. U pacjentów ze znacznie obniżoną LVEF (<30%) zwyrodnienie mięśnia sercowego było 32 razy częstsze niż w mięśniu sercowym kontrolnym, a wszyscy ci pacjenci nie poprawili się po operacji. Zwłóknienie mięśnia sercowego zwiększyło się zgodnie ze zwyrodnieniem kardiomiocytów i spowodowało ponowne nałożenie zwłóknienia na reaktywne śródmiąższowe zwłóknienie, z większym prawdopodobieństwem ponownego pojawienia się arytmii i złego wyniku. Przyczyna zwyrodnienia kardiomiocytów u pacjentów z zwężeniem zastawki aortalnej z niskim EF jest niejasna. Wydaje się, że nie ma związku z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej, ponieważ obszar otworu zastawki aortalnej był podobny u pacjentów z prawidłowym lub niskim EF (13). Potencjalnym wyjaśnieniem może być szybkość postępów zwężenia zastawki aortalnej, która determinuje szybkość, z jaką na ściankę mięśnia sercowego nakładany jest większy nacisk ściany. Przebudowa RV w wyniku wywołanego monokrotaliną nadciśnienia płucnego potwierdza to wyjaśnienie (14). Gdy szczury otrzymały niskodawkową monokrotalinę, rozwinęły powoli nadciśnienie płucne i adaptacyjny przerost RV, ale gdy szczury otrzymały wysoką dawkę monokrotaliny, rozwinęły one nadciśnienie płucne o szybkim początku, któremu towarzyszy niewydolność RV i przedwczesna śmierć. Czternaście dni po podaniu monokrotaliny, zakres przerostu RV był nadal identyczny w obu grupach, ale analiza mikropęcherzykowa miokardium RV wykazała, że 63 z przebadanych genów 3100 sercowo ulegało zróżnicowanej ekspresji między obiema grupami. Geny ulegające zróżnicowanej ekspresji obejmowały komórki odpowiedzialne za aktywację szlaków proapoptotycznych. Badanie to implikuje, że początkowa szybkość wzrostu bodźca przeciążeniowego nacisku predysponuje mięsień sercowy do rozwoju fenotypu adaptacyjnego lub nieprzystosowawczego Wniosek ten został wzmocniony badaniem, w którym obie grupy zostały poddane programowi ćwiczeń fizycznych (15). Małe dawki monokrotaliny radziły sobie lepiej z regularnymi ćwiczeniami, ze względu na wyższą gęstość naczyń włosowatych RV, ale szczury z monokrotalinami w dużych dawkach radziły sobie gorzej z powodu infiltracji leukocytów mięśnia sercowego. Ten ostatni prawdopodobnie wynikał z nadmiernego podniesienia stresu ściany RV związanego z powtarzającymi się epizodami wysiłku przy wyższym ciśnieniu tętnicy płucnej (PA) i był reaktywny wobec aktywacji szlaków śmierci sercowo-sercowej. Podobną infiltrację leukocytów obserwowano również u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej ze zmniejszoną LVEF (13). Wnioski W badaniu z 1975 roku Grossman i wsp. (1) nadal stawia więcej pytań niż odpowiedzi. Nadal nie znamy dokładnych mechanizmów, w których poszczególne miocyty wyczuwają wzorce sił narzucane przez przeciążenie LV lub obciążenie objętościowe i przenoszą siłę na sarcomerogenezę, która powoduje pogrubienie, wydłużenie lub obu tych komórek. Ponadto, kiedy podwyższony poziom stresu ściany mięśnia sercowego aktywuje ścieżki śmierci kardiomiocytów, co może być kluczowym czynnikiem leżącym u podstaw rozróżnienia między przerostem adaptacyjnym a nieprzystosowującym. Mam nadzieję, że następne 40 lat odpowie na te pytania. Przypisy Konflikt interesów: Autorzy zadeklarowali brak konfliktu interesów. Informacje referencyjne: J Clin Invest. 2013; 123 (9): 3701-3703. doi: 10,1172 / JCI69830. [więcej w: przychodnia sportowa gdańsk, kalkulator wieku dziecka, lot w tunelu aerodynamicznym ] [patrz też: maść heparynowa, grzegorz komendarek wikipedia, tritace zamienniki ]