Określenie podstawy molekularnej zespołu Marfana: przemysł wzrostu ad

Ekspresja zmutowanego cDNA FBN1 w prawidłowych komórkach ludzkich lub mysich replikuje efekty obserwowane w komórkach od osobników z pojedynczym zmutowanym allelem i normalnym allelem, co sugeruje, że dominujący negatywny efekt wyjaśnił fenotyp (13). Niektóre cechy zespołu Marfana były jednak trudne do pogodzenia z tym modelem. Funkcje te obejmują długie kości i przerostu żeber, oraz zmiany w rozwoju mięśni i metabolizmu tłuszczów. skutki często nie są uważane za konsekwencje defektów w strukturze lub syntezie białek macierzy. Obserwacje takie jak te doprowadziły do ponownego rozważenia, czy dominujący negatywny model patogenezy molekularnej zespołu Marfana był w rzeczywistości dokładny. W tym wydaniu JCI sędzia i koledzy badają hipotezę, że wpływ haploinsuficiency jest głównym efektem, a nie dominującym negatywnym efektem oczekiwanym w przypadku białek multimerycznych (14). Użyli dwóch linii podejścia. Po pierwsze, stwierdzili, że nadekspresja u myszy zespołu zmutowanych postaci ludzkiego wirusa Marfana z postaciami fibrilliny-1 (C1663R) nie prowadzi do obserwowalnego fenotypu związanego z syndromem Marfana, nawet jeśli nieprawidłowa ludzka cząsteczka wydaje się być włączona do struktur mikrofibryli wzdłuż z endogennymi mysimi cząsteczkami fibryliny-1, z którymi wchodzą ludzkie cząsteczki. Po drugie, zaobserwowali, że ludzki gen FBN1 wydaje się ratować syndrom Marfana podobny do naczyniowego fenotypu obserwowany u myszy heterozygotycznych pod względem mutacji C1039G w mysim Fbn1. Jeśli rzeczywiście jest to obecność nieprawidłowych cząsteczek powodujących fenotyp zespołu Marfana, wyniki te są nieoczekiwane. Dane z pewnością sugerują, że u osób z zespołem Marfana utrata produktów jednego allelu jest ważnym składnikiem fenotypu. Sędzia i współpracownicy przytaczają przykłady, w których delecja jednego allelu FBN1 u ludzi daje łagodny fenotyp Marfana. Eksperymenty przeprowadzone na myszach nie wykluczają możliwości, że ludzki gen. nawet zmutowana kopia genu, która również zapewnia pewne polepszenie mysiego fenotypu. może potencjalnie odgrywać inną i bardziej korzystną rolę w myszy. Przyszłe eksperymenty, w których zwiększona liczba kopii normalnego mysiego genu zostanie wprowadzona na tle lub 2 zmutowanych alleli Fbn1, mogą dostarczyć bardziej definitywnej odpowiedzi na pytanie o to, co jest główną siłą napędzającą fenotyp. Mimo to, badania opisane przez Sędziego i współpracowników służą podkreśleniu, że jeszcze nie w pełni rozumiemy molekularną patogenezę zespołu Marfana i dalej sugerujemy, że dzieje się coś bardzo interesującego. Struktura i funkcja fibryliny Istnieją trzy zidentyfikowane geny ludzkiej fibryliny: FBN1, FBN2 i FBN3
[hasła pokrewne: tanie wczasy odchudzające, masło kokosowe właściwości, drzewo z czerwonymi owocami ]
[więcej w: zenbook ux303ln, asus zenbook ux303ln, tran vibovit ]